«Δεν μίλησε…κι όμως είπε τα πάντα» 
Σήμερα, στο θεραπευτικό κέντρο του Συλλόγου ΑμεΑ Νάξου, ζήσαμε μια από εκείνες τις στιγμές που δεν χρειάζονται λόγια… μόνο καρδιά.
Ένα μικρό κορίτσι σε αναπηρικό αμαξίδιο επέστρεψε από τις γιορτές των Χριστουγέννων για τις καθιερωμένες του συνεδρίες.
Δεν μιλά. Κι όμως, από την πρώτη στιγμή, το χαμόγελό της «μίλησε» πιο δυνατά από κάθε λέξη. Χάρηκε, αναγνώρισε, ένιωσε. Μόλις αντίκρυσε τη θεραπεύτριά της, το πρόσωπό της φωτίστηκε. Ένα χαμόγελο πλατύ, αληθινό, γεμάτο συναίσθημα.
Καθ’ όλη τη διάρκεια της συνεδρίας, η χαρά της ήταν συνεχής, αβίαστη, ζωντανή.
Και σε μια απλή, μα τόσο δυνατή στιγμή, έσφιξε το δάχτυλο της θεραπεύτριάς της… Ένα μικρό χεράκι που κρατά ένα άλλο χέρι.
Όχι από ανάγκη.
Από εμπιστοσύνη.
Από σύνδεση.
Από αγάπη.
Αυτή είναι η επικοινωνία.
Όχι πάντα με λέξεις.
Αλλά με βλέμματα, χαμόγελα, αγγίγματα, παρουσία.
Τα παιδιά με αναπηρία δεν χρειάζονται οίκτο. Χρειάζονται ανθρώπους δίπλα τους. Ανθρώπους που να τα «βλέπουν», να τα ακούν ακόμη κι όταν δεν μιλούν. Να τους δίνουν χώρο και να τους προσφέρουν ευκαιρίες για εξέλιξη.
Γιατί κάθε παιδί με αναπηρία αξίζει χαρά, φροντίδα, ευκαιρία και ανθρώπινη παρουσία.
Και κάθε χαμόγελο τους είναι μια νίκη για όλους μας.
Γιατί κάθε παιδί αξίζει να είναι χαρούμενο.
Και κάθε παιδί αξίζει να κρατά ένα χέρι που δεν θα το αφήσει.
«Όταν ένα μικρό χέρι κρατά ένα άλλο, ο κόσμος γίνεται πιο ανθρώπινος.» 
